Tytuł: Babiloty. Współczesne rzemiosło artystyczne kobiet

Wystawa czynna: 2 kwietnia - 4 maja 2009
Wernisaż wystawy: środa, 1 kwietnia 2009, godz. 18.00
Kurator wystawy: Katarzyna Kuropatwa
Współpraca: Magdalena Krajewska-Sochala

Techniki rękodzielnicze, przez wieki rozwijane, dały ogromne możliwości estetyzowania otoczenia, ozdabiania rzeczy, wykorzystywania najróżniejszych materiałów. W dzisiejszym świecie tak bardzo zuniformizowanym, pełnym tandety, powtarzalności wzorniczej, nijakości stylistycznej coraz więcej kobiet odczuwa potrzebę powrotu do rękodzieła i tworzenia oryginalnych rozwiązań estetycznych w swoim otoczeniu, uruchomienia wyobraźni dla kreowania rzeczy niepowtarzalnych. Powstają dzięki temu nowe historie przedmiotów, nowa jakość, możliwość wyróżnienia się, ale także zbudowania własnej rzeczywistości artystycznej.

Wystawa Babiloty. Współczesne rękodzieło artystyczne kobiet eksponuje przykłady zastosowania starych technik w nowej formie, często w wersji odbiegającej od pierwowzorów.

Babiloty nie mają w założeniu pokazania wysublimowanych form artystycznych, czy odtwarzania dawnych wzorów. Proponujemy opowieść rękodzielniczą, która jest także opowieścią o artystkach, o pasji tworzenia, o ich pomyśle na siebie.

Krystyna Brzozowska

FILC

Ręcznie robiony filc to najstarsza forma dziewiarska. Wywodzi się ze środkowej Azji i prawdopodobnie ma około 8500 lat. Surowcem do wytwarzania filcu może być wełna i sierść prawie wszystkich zwierząt hodowlanych oraz niektóre sztuczne włókna. Rozróżnia się dwa rodzaje filców: filce bite, uzyskiwane przez bezpośrednie spilśnianie włókien, oraz filce tkane, uzyskiwane przez spilśnianie powierzchni tkanin. W ostatnich latach rękodzielnicy na całym świecie powracają do tego materiału. Filc jest niezwykle plastyczny, "rzeźbiarski", przez swoją fakturę daje możliwość połączenia funkcjonalności i naturalnego piękna.

Babarbara Hasiuk-Luter

WYCINANKI

Wycinankarstwo znane było nie tylko w Polsce. Najstarszą cywilizacją, która się nią zajmowała były Chiny, w Polsce rozpowszechniła się dopiero w XIX i XX wieku. Ulubionymi motywami artystów były ornamenty roślinne, zwierzęce oraz postacie ludzkie. Powstawały całe historie na temat codziennego życia ludzi, ich obyczajów, zwyczajów i obrzędów religijnych. Niezwykle ciekawa jest wycinanka żydowska - zachwyca nie tylko tematyką, ale precyzją i klimatem. Papierowe wycinanki są całkowicie zrobione ręcznie. Podczas wycinania nie można zrobić żadnego błędu, bo inaczej całe dzieło straci swoją wartość. Pełnią funkcję ozdobną i dekoracyjną.

Agnieszka Jarczyńska

HAFT KRZYŻYKOWY

Początki haftu nie są znane. Pojawił się zapewne wraz z igłą, nicią i tkaniną. Wiadomo natomiast, że już w wiekach średnich wszelkie jego odmiany znane były na całym świecie. Haftowane gobeliny były obiektem pożądania i wyrazem statusu. Era przemysłowa, druk na płótnie, sztuczne barwniki, haft mechaniczny, zahamowały rozwój, a nawet zagroziły istnieniu haftu ręcznego. Na szczęście od ok. połowy XX wieku nastąpił renesans klasycznego haftu. Stał się on formą sztuki, korzystającą z tradycji, ale również odkrywającą zupełnie nowe obszary. Haft znalazł swoje miejsce w modzie, w wystroju wnętrz i, co bardzo ważne, znakomicie współgra z innymi technikami zdobniczymi.

Agnieszka Madaj

TORBY

Dawniej torba pełniła wyłącznie ozdobną funkcję. Była nieduża, pięknie haftowana i ozdabiana cennymi kamieniami, perłami oraz złoconymi nićmi.

Projektując kształt moich toreb staram się nawiązać do starych form. Aby osiągnąć ten efekt dobieram najlepsze tkaniny, np. żakardy włoskie lub hiszpańskie, welury jedwabne, aksamity oraz naturalną, odpowiednio postarzoną skórę. Wnętrze wykańczam filcem lub żakardową podszewką. W całość wkomponowuję sztuczne perły, koraliki, stare ozdobne guziki, czasem haft. Drugą grupą toreb są torby z kopiami obrazów najlepszych mistrzów. Są wśród nich Chagall, Modigliani, Klimt, a także nasi artyści naiwni Nikifor i Ociepka. Obrazy są ręcznie malowane na skórze.

LALKI

Moje lalki to eleganckie panie i panowie jak ze starych fotografii w pięknych sukniach, tużurkach, starych koronkach, kapeluszach. Główki wykonane są ze specjalnej masy, mojego autorstwa, trwałej, odpornej na uderzenia a przy tym lekkiej. W środku znajduje się druciana konstrukcja, umożliwiająca ułożenie rąk i nóg. Do uszycia odzieży używam atłasów, jedwabi, żakardów, lnów a także sztucznych perełek, koralików, taśm atłasowych  i gipiurowych oraz kawałków koronek. Wśród lalek są także diabły, diabliczki, czarownice na długich miotłach a także koty. Moje lalki-anioły, troszkę jak dobre duchy przywoływane z przeszłości, są bezpośrednim nawiązaniem do XIX-wiecznych lalek, których głównymi atutami była elegancja i precyzja wykonania.

MEBLE

W swojej pracy koncentruję sie głównie na odnawianiu, restaurowaniu i przerabianiu starych mebli. Oczyszczam je, pokrywam malarstwem i przerabiam, w wyniku czego zmieniam często ich przeznaczenie, np. zwyczajny stolik po dorobieniu szufladek i uchylnego lustra w kształcie ryby zamienia się w oryginalną toaletkę. Używam różnych technik malarskich. Eksperymentuję i poszukuję. Udało mi się przenieść na drewno batik i kredkę. Moje meble są ozdobą różnych wnętrz. Malowany mebel staje się użytkowym obrazem, dziełem sztuki.

Małgorzata Urzędowska

CERAMIKA

Glina jako materiał jest ogólnie dostępna prawie pod każdą szerokością geograficzną. Historia ceramiki jest częścią historii rodzaju ludzkiego i odzwierciedla zmieniające się zwyczaje i rytuały cywilizacyjne. Pierwsze znaleziska archeologiczne pochodzą z epoki lodowcowej. Proces wypalania gliny został poznany najprawdopodobniej w izolowanych obszarach Dalekiego Wschodu. Historia ceramiki pokazuje, że główne procesy i techniki nie uległy zmianie, natomiast nastąpił postęp w dziedzinie twórczego projektowania. Zawsze jest glina, której kształt nadają ręce człowieka i ogień, który ten kształt utrwala.

Moją ulubioną techniką są wałeczki, które nakłada się jeden na drugi, zacierając - bądź nie - miejsca styku. Technika ta daje duże możliwości tworzenia: organicznych form (prostych, jak i skomplikowanych) oraz różnych kątów nachylenia.

Bożena Wojtaszek

TECHNIKA PATCHWORKU

Technika patchworku, a także techniki pikowania znane są od wieków. Pierwsze ubrania i rzeczy zrobione w tych technikach powstały w Azji i Afryce. Do Europy zostały przywiezione we wczesnym średniowieczu. Na przestrzeni wieków technika ta rozwinęła się tak dalece, że stała się sztuką nie tylko użytkową; ale też obrazem, dokumentacją czasu, opowieścią o miejscu i ludziach oraz inspiracją dla kreatorów mody.W swoich pracach stosuję twórczą kombinację różnych technik szycia - patchworku, aplikacji, haftu, wykonywanych ręcznie lub na maszynie.

[ POWRÓT ]